HISTORIA JUDO


Judo pochodzi z Japonii. Wywodzi się ze starej japońskiej sztuki walki jujutsu. Jego twórcą był profesor Jigoro KANO (1860-1938). Usunął on z jujutsu elementy niebezpieczne, mogące zagrozić zdrowiu lub życiu wprowadzając nowe, stworzone przez siebie. Kano zebrał i ulepszył chwyty jujutsu nadając im nową formę. Za początek powstania tej sztuki walki, przyjmuje się rok 1882, w tym roku Jigoro Kano założył Kodokan Judo.

W 1887 roku Kano ustalił zasady techniki Kodokan Judo, a w 1899 przepisy sędziowskie sportowej walki judo. Od 1900 roku Kano i jego uczniowie zaczęli jeździć po świecie, dając dziesiątki pokazów i wygłaszając wiele odczytów propagujących judo. Był to pierwszy krok do uczynienia z judo międzynarodowego sportu.
W 1909 roku Kano został pierwszym Azjatą przyjętym w poczet członków Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (IOC). W 1922 powstało Kulturalne Stowarzyszenie Kodokanu i ostatecznie zostały ustalone techniki judo, które przetrwały w niezmienionej formie przez 60 lat.

Profesor Kano aktywnie działał w Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim. W 1930 roku zaproponował założenie Światowej Federacji Judo (International Judo Federation – IJF) oraz zabiegał o przyznanie Japonii organizacji Igrzysk Olimpijskich. Udało mu się to dopiero po jego śmierci. W 1940 roku igrzyska zostały przyznane Tokio, a judo zostało włączone do programu, jako dyscyplina pokazowa.

Jigoro Kano zmarł na zapalenie płuc 4 maja 1938 roku na statku Hikawamaru wracając z posiedzenia Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Resztę jego planów pokrzyżowała II Wojna Światowa. Międzynarodowa Federacja Judo (IJF) powstała dopiero 12 lipca 1951 roku. Na jej czele stanął dr. Risei Kano, syn Jigoro Kano. W skład IJF weszło wówczas 10 państw z Europy, 4 z Panameryki, 4 z Oceanii i 1 z Azji.

Pierwsze Mistrzostwa Świata odbyły się w Tokio w roku 1956. Pierwsze Igrzyska Olimpijskie w judo odbyły się w Tokio w 1964 roku. Zawody rozegrane były w trzech kategoriach wagowych (do 68, do 80 i powyżej 80 kg) i w kat. open (otwartej). W latach późniejszych zawody rozgrywano w pięciu, a obecnie w siedmiu kat. wagowych. Judo kobiet, jako oficjalna dyscyplina olimpijska znalazło się w programie igrzysk w 1992 roku. Cztery lata wcześniej w Seulu judo kobiet było w programie igrzysk, jako dyscyplina pokazowa.
Pierwsze mistrzostwa świata odbyły się w maju 1956 roku w Tokio. Wystartowało w nich 31 zawodników z 31 państw.Pierwsze mistrzostwa świata kobiet odbyły się w 1979 roku w Paryżu.

Współczesne judo jest sportem ściśle ograniczonym przepisami opartymi na starych japońskich zasadach walki wręcz. Jest to rodzaj walki zapaśniczej, wymagającej specjalnego ubioru zwanego “judogi”. Jakkolwiek judo wywodzi się z wojskowej sztuki walki na śmierć i życie, zastosowanie judo do obrony osobistej jest obecnie celem drugoplanowym. Ogólny rozwój fizyczny, a następnie uzyskanie skuteczności w zawodach, oto główne cele współczesnego judo. Celem przewodnim, uzyskanym przez systematyczne ćwiczenia, wysuniętym przez twórcę judo – Jigoro Kano, jest “doskonalenie samego siebie”.

Judo przyczynia się do harmonijnego rozwoju, przekonuje, że nie siła i ciężar ciała, a szybkość i zręczność są czynnikami decydującymi w działaniu. Jest dla dzieci i młodzieży właściwym systemem wychowania fizycznego, sportem, który najlepiej przygotowuje do życia. Pozwala nie tylko odkryć i rozwijać własne możliwości, ale także osiągnąć skuteczność w działaniu. Judo rozwija szybkość, zwinność, wytrzymałość i siłę, a także spostrzegawczość, opanowanie, odwagę, odporność, koncentrację i wytrwałość. Jego wpływ wychowawczy jest niezaprzeczalny.

W judo istnieją tak zwane stopnie zaawansowania technicznego “kyu” i “dan”. Są one odpowiednikiem klas sportowych w innych dyscyplinach sportu. Przejście do każdego następnego stopnia wymaga odpowiedniej ilości wygranych walk i opanowania pewnej liczby elementów technicznych. Z biegiem czasu konsekwentnie zmieniała się technika judo w kierunku maksymalnej skuteczności. Od początku istnienia judo w nowoczesnej formie stało się ono sportem walki, wymagającym wieloletniego żmudnego treningu, w którym elementy techniki wyćwiczone są na bazie wielkiej ilości powtórzeń, wyrabiania siły i szybkości, a wszystkie zewnętrzne czynniki podporządkowane są skuteczności.

Trening judo jest bardzo ciężki i dla uzyskania wysokiej klasy niezbędne jest ćwiczenie 5 – 6 razy w tygodniu. Trening zaczyna się 20-30 minutową rozgrzewką, która zawiera ćwiczenia ogólnorozwojowe oraz specjalne ćwiczenia techniczne, później następuje godzina ciągłej walki treningowej (randori), a następnie wiele ćwiczeń o różnego rodzaju natężenia (np. tzw. uchikomi – tj. powtórzeń “wejść” bez rzucenia przeciwnika na matę, wykonywanych w szybkim tempie), uzupełniających ćwiczeń siłowych itd. Ćwiczenia siłowe ze sztangą i na przyrządach są już od lat uznanym i powszechnie stosowanym uzupełnieniem treningu technicznego. Nie można głosić fałszywych haseł, że siła jest w judo nieistotna. Siła i wytrzymałość są równie ważne jak umiejętności techniczne.

“W judo nie ma sekretów, postęp zależy od zdolności i wytrwałości danej jednostki i od nauczyciela. Czy słaby może pokonać olbrzyma, względnie czy judoka może zwyciężyć zapaśnika albo boksera, zależy całkowicie od indywidualnych cech obu przeciwników Są dobrzy bokserzy, judocy i zapaśnicy. Wszyscy mają możliwość wygrania walki w oparciu o zręczność i umiejętności techniczne. Ten z przeciwników, który potrafi pierwszy zastosować skutecznie swoją technikę, będzie niewątpliwie zwycięzcą” – K. Kobayashi.

Udział w zawodach jest ostatecznym sprawdzianem umiejętności, wartości fizycznych. i psychicznych judoki. Zachowanie w tych warunkach jest najlepszym sprawdzianem wartości uprawiającego judo. Nauczanie judo przebiega w stopniach zaawansowania technicznego “kyu” i “dan”. Każdy z ćwiczących, po opanowaniu pewnej ilości elementów technicznych i złożeniu specjalnego egzaminu, uzyskuje wyższy stopień i ma prawo noszenia pasa odpowiedniego koloru. Najniższym stopniem jest 6 kyu.